.jpg)
Bugün okulda 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü sebebiyle izledik bu filmi. Okuldan gelir gelmez de sizlerle paylaşmak istedim. Film bir grev anlatmasına rağmen temposu öyle yüksek ve eğlenceli ki mola vermeden izledik.
1968 yılında Ford'un Dagenham fabrikasında çalışan kadınların ''eşit iş için eşit ücret'' talepleri önce dikkate alınmaz. Ancak yürüttükleri kararlı mücadele ve dönemin kadın bakanının da desteğiyle sonunda amaçlarına ulaşırlar.
Aslında benim hoşuma giden sen yapamazsın diye bir şey olmadığının tekrar gözler önüne serilmesi çünkü benim hayatım boyunca duymaktan en hoşlanmadığım cümle oldu sen yapamazsın. Erkeklerin kadınlar için ayrıcalık olarak gördükleri lütfedip vermek istemedikleri adı üstünde hakları kazanmak için çabalamaları çok hoş. Filmde beni en çok etkileyen sahne Rita'nın kocasının sahip olduklarına şükret daha ne istiyorsun tavrına ''Olması gereken bu'' cevabıydı. Yine filmde de bir kez daha gördüğümüz gibi dünyada eğitim alan kadınlar bile sömürülüyor onların fikirlerine değer verilmiyor. Toplumumuzda ve değişik toplumlarda hala kadın korunmaya muhtaçtır, kadının işi ev işidir, kadın çocuk bakar zihniyeti olması gerçekten çok üzücü.
Bazen o kadar çok seviniyorum ki ailem beni prenses gibi değil de gerektiğinde kendi ayakları üzerinde durabilecek bir kız olarak yetiştirdikleri için. Teşekkürler anne, teşekkürler baba!
